Moeders en dochters

Het stond al een tijdje op mijn steeds langer wordende Todo list. Blog schrijven. Zo lang dat de andere todo dingen op de lijst wel heel vakantie-achtig begonnen te worden. Er stonden inmiddels dingen op als "tentspullen checken" en "campingservies tellen".

En terwijl ik ook dat had afgevinkt, was het schrijven van die blog nog steeds niet gelukt. En nu op de laatste dag voor vertrek voel ik eindelijk de rust of de druk van de deadline ;) om jou een zomergroet te sturen.

Vakantie tijd is bijzonder. Het is een tijd waarin je normale werkritme doorbroken wordt en er even tijd is voor elkaar en jezelf. Met name de grote vakantie waarin de scholen vrij zijn en gezinnen met kinderen erop uit trekken om te genieten van hun welverdiende rust.

De afgelopen vijf jaar gingen wij met zijn tweeen op vakantie, mijn lief en ik. Onze kinderen gingen hun eigen gang, ze zijn groot genoeg.

Maar dit jaar is het anders. ONze jongste dochter van 23 gaat weer een keertje mee met ons. Dat is supergezellig en het zal ook weer even wennen zijn. Het geeft een andere dynamiek weer een kind erbij. Het is ook vandaar dat we de tentspullen weer moesten checken. Wij slapen in onze camper en zij heeft haar eigen plek.

Nu mijn dochter volwassen is en zij dus haar eigen keuzes kan maken is het voor mij als moeder echt een afweging hoe ik dat doe. Ik kan niet meer bepalen maar wel naar haar luisteren om zo samen tot een richting te komen als ze ergens mee zit.

Het maakt me er ook bewust van hoe ik mijn moeder en ik met elkaar omgingen toen ik net volwassen was. Toen ik net twintig was zat ik absoluut niet meer te wachten op het oordeel van mijn moeder, maar tegelijkertijd wilde ik het nog zo vaak "goed" doen voor haar.

Soms als ik een oordeel heb over mijn dochter of iets zeg over haar kledingkeuze of haar studieresultaten hoor ik zelfs mijn eigen moeder praten.

Mijn moeder is inmiddels begin 80, woont nog zelfstandig en is mentaal nog heel goed. Gelukkig. En toch zie ik dat ze kwetsbaarder wordt. Inmiddels is ze al bijna 25 jaar weduwe en ze redt zich prima alleen. Maar ik begin me steeds meer te realiseren dat we het zo langzamerhand niet meer hebben over de komende 20 jaar maar meer over de komende jaren, als het gaat over wanneer ik mijn moeder niet meer bij me zal hebben.

Fijn dat ik haar nu nog zomaar kan bellen en dat we nog met elkaar kunnen praten. Ik hoop dat we tegen de tijd dat zij dit aardse leven gaat verlaten, tegen elkaar gezegd hebben wat we wilden zeggen.

Het maakt dat ik me realiseer dat deze vakantie een kans is om met mijn dochter mooie momenten te hebben. Om haar ruimte te geven èn echt nabij te hebben. Zonder een bepaald doel voor ogen te hebben over hoe het moet zijn. Puur vanuit het verlangen om er met zijn drieen een ontspannen tijd van te maken. een vakantie als rustpunt en een vakantie die vertrouwen geeft in de toekomst.